Witaj Remku, 
    dzięki za tą sztukę. Bardzo ważna I potrzebna. Mnie dotknęła tak
mocno,
że nie byłam w stanie po niej rozmawiać I poszłam do domu. Przepraszam,
że
nie zostałam, by Ci podziękować za zorganizowanie tego kolejnego ,
udanego
projektu. 
    Jeśli będziesz miał kiedyś okazję, to podziękuj również tej
pani, która
grała w niej. To dla niej chyba musiało być potwornie trudne, a przecież
tak
doskonale sobie poradziła. Mam nadzieję, że jej mama uśmiecha się do
niej
gdzieś tam z góry, bo chyba nie mogła oddać jej pamięci lepszego
pokłonu.
Wiem, że ta sztuka przemawia swoją prawdą do każdego wrażliwego
człowieka,
ale myślę, że w sposób szczególny dotyka ona ludzi, którzy mają
szczęscie
kochać włąsne dzieci w czasach pokoju. Zestaw przeżyć , jakie
zafundowali
naziści ludziom w casie wojny, jest po prostu niewyobrażalny, tak
straszny,
że właściwie nie potrafię o tym myśleć spokojnie.
    Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie I jeszcze raz dziękuję za
zaproszenie.

P.S. Uważam, że ta sztuka powinna być lekturą obowiązkową w Austrii I
Niemczech, oraz wszędzie, gdzie odzywają się idioci zafascynowani
nazizmem. 

Śnieg sypie, chyba pierwszy raz tej zimy aż tak mocno. Z perspektywy okna ogród wygląda pięknie. Zostałem w domu, w papierach, mam masę spraw i zaległości wymagających skupienia, dlatego dzisiaj zaszyłem się tutaj. Robię pierwszą korektę książki-wywiadu z panem Marianem Kociniakiem "Spełniony". Książka wciąż jeszcze w procesie. Trwa jej skład, opracowanie graficzne, będzie bogato ilustrowana fotografiami z domowego archiwum pana Mariana. W środę będziemy układać podpisy pod zdjęcia. Lubię ten cały proces powstawania książki. Kiedy wykluwa się z jaja. Kiedy przebija dziobem cienką skorupę, i właściwie już zaczyna żyć, chociaż prawdziwe życie dają czytelnicy.
Książka czyli świat, w którym jestem na własną prośbę zamknięty. Wieczorami Jarosław Iwaszkiewicz.
2 marca 1951 roku pan Jarosław pisał do córki Teresy: "Mieszka teraz u nas Mycielski, bo nie ma się gdzie podziać w Warszawie (wyrzucili go z mieszkania) - jest to także rozpacz babci, ale na ogół jest bardzo cichy i spokojny, pisze tutaj symfonię, którą Dox już zawczasu owywuje, napisał także jedną pieśń, bardzo ładną, do moich słów. On mieszka u nas w sypialnym, a ja przeniosłem się do gabinetu, gdzie wstawiłem sobie wasz tapczan i bardzo mi tutaj jest dobrze spać tak blisko warsztatu, jak mówi Wiesio, który namawia mnie, abym tu zawsze sypiał. Jakoś mi jest lepiej między książkami i papierami niż na burżuazyjnych łożach rodziny Lilpopów". I dalej, że w Stawisku duże śniegi.
Więc u nas też duże śniegi. A między książkami lepiej. Mieszka się między książkami wspaniale.
Czytam, że ósmego lutego wychodzi debiutancka powieść Kazimierza Kutza. Dzisiaj w "Dzienniku" czytałem recenzję, która porównuje tę powieść nawet do "Stu lat samotności". Autor recenzji przyznał debiutowi powieściowemu Kutza pięć gwiazdek. Wpisuję na listę zamówień. Lektura konieczna.
Mam na tej liście od dawna biografię wspaniałej amerykańskiej dziennikarki Barbary Walters, ale wydawca oszalał i książka kosztuje 68 złotych. To już prawdę mówiąc wolę kupić jakiś nieśmiertelny album.
Za to z przyjemnością zamówiłem dzisiaj z Karakteru trzy powieści, w tym wydaną właśnie "Lunatyczną krainę". Teraz już będę miał komplet ich książek.
Śpiewa u mnie Cesaria Evora.
Cabo Verde.
Tak.
Jest o czym myśleć.



A tak zapowiada książkę wydawca:

Mia Couto "Lunatyczna kraina"

W tamtych stronach wojna uśmierciła drogę. Po ścieżkach włóczyły się tylko hieny, poryjkując w popiołach i pyle. Pejzaż skrzyżował się z nigdy dotąd niewidzianymi smutkami o barwach, które oblepiały usta.

Zaczyna się jak u Becketta: pustą drogą wędrują stary mężczyzna i chłopiec, który nie pamięta, kim jest. W poszukiwaniu schronienia docierają do wraku autobusu, gdzie przy jednym z martwych ciał znajdują plik zapisanych zeszytów. Czytając co wieczór mężczyźnie jeden z nich, chłopiec odkrywa, że historia autora,  Kindzu, w zagadkowy sposób splata się z jego własnym życiem. Dalej jest jak u Márqueza: sen przenika się z jawą, przodkowie upominają się o swoje, a wszystkim rządzą przepowiednie i czary. Dzienniki Kindzu opisują jego zmagania z duchem ojca, zdobytą i utraconą miłość, świat, w którym groteska splata się z koszmarem, po ulicach krążą duchy i nikt nie jest tym, kim się wydaje. Nie wiadomo już, która z rzeczywistości jest bardziej realna, a która wyśniona, ani gdzie łączą się, a gdzie rozwidlają ścieżki kolejnych opowieści.

Splatają się rzeczywistości, splatają i słowa: ludzie błąkisnują się i śniwłóczą, a ocean jest pełen niedowidzeń. Język lunatykuje, lewituje, majaczy. Być może tylko tak można opisać świat, który się rozpadł, i który próbuje na nowo odnaleźć swój porządek. Być może tylko tak można zapisać mit.

Mia Couto urodził się w 1955 roku w mieście Beira w Mozambiku. Z wykształcenia biolog, pracuje jako wykładowca uniwersytecki, pisarz i dziennikarz. Był dyrektorem Agencji Informacyjnej Mozambiku, redaktorem naczelnym pisma “Tempo” i dziennika “Notícias de Maputo”. Opublikował, między innymi, tomy opowiadań Vozes Anoitecidas (1987) i Estórias Abensonhadas (1994). Tłumaczony na wiele języków. Został uhonorowany, między innymi, Nagrodą Vergília Ferreiry za całość twórczości w roku 1999.
Po polsku, oprócz Ostatniego lotu flaminga, ukazał się też zbiór opowiadań Mia Couto pt. Naszyjnik z opowiadań (przeł. zespół iberystów UW, Inst. Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich UW i Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, Warszawa 2008), a w sierpniu 2009 nakładem Świata Książki – Taras z uroczynem (przeł. Elżbieta Milewska).

Tytuł oryginału: Terra sonambula
Przełożył: Michał Lipszyc
ISBN 978-83-927366-6-0